روزها و رازها

عذرخواهی

ruzoraz — Sun, 15 Jun 2008 17:56:28 GMT

سلام دوستان

بابت ریزی مطلب مربوط به فردوسی از همه تون عذرخواهی می کنم.

آخه به نظرم رسید خیلی ریزبینی کرده ام تا این رابطه ها را کشف کنم و فک می کنم تونستم این ریزبینی رو به شما که خیلی بزرگوارید منتقل کرده باشم.

به هرحال از همه ی دوستان - چه کسانی که به طور علن و چه آنان که به صورت خفن گلایه کرده بودند- عذرخواهی می کنم و از آن هایی که با بزرگواری اصلاٌ به روی ما نیاوردند صمیمانه سپاسگزارم.

اثبات يك نظر

ruzoraz — Tue, 10 Jun 2008 20:12:18 GMT

آقاي مهاجراني در وبلاگشون مطلبي رو از قول يك خبرگزاري و سايت نوشتن و بعد به او اشكال كردن و صحت آن مطلب را زير سؤال برده‌اند. جهت اطلاع ايشون و ساير خوانندگان:

البته آقاسيد درست مي‌فرمايند. هر كودك دبستاني در ايران، طول مدت تدوين شاهنامه را 30 سال مي‌داند؛ اما نمي‌توان تحقيقات ديگران را نيز ناديده گرفت. شايد فردوسي كه براي زنده كردن زبان پارسي كوشيده است براي اين‌كه در شعر درست آيد گفته است «بسي رنج بردم در اين سالْ سي» و شما قضاوت كنيد اگر مي‌گفت «بسي رنج بردم در اين سالْ پانزده» مي‌توانست بعد بگويد «عجم زنده كردم بدين پارسي»؟ قطعاً تأييد مي‌فرماييد كه هر آدمي كه اندك آشنايي باشعر هم نداشته باشد، و فقط يك‌بار حتي يك مصرع شنيده باشد، خواهد گفت اين شعر ايراد اساسي دارد. پس چرا فردوسي كه حكيم هم هست، گفته است «بسي رنج بردم در اين‌سالْ سي» و نيك مي‌دانيم كه اين با حكمت او مغاير مي‌نمايد. پس بايد حتماً‌دليلي داشته باشد. آن‌چه به‌نظر مي‌رسد اين است كه شايد فردوسي بزرگ در واقع همان پانزده‌سال را - كه سايت‌ها و خبرگزاري‌هاي متفاوت اعلام كرده‌اند- صرف تدوين شاهنامه كرده باشد؛ و سي سال منتظر مانده تا كسي را لايق آن بداند و كتابش را به او اهدا كند. اما باز وقتي حساب مي‌كنيم مي‌بينم در اين‌صورت 15 سال تدوين + 30 سال صبر مي‌شود 45 سال و باز فردوسي كه گفته است سي سال 15 سال كم‌مي‌آورد.

واقعاً ايراد كجاست؟ آن‌چه به‌نظر مي‌رسد كه جمع بين هر دو نظر است اين است كه فردوسي، اين حكيم توس، 15 سالي را كه به سرودن شاهنامه همت گماشته، فارغ از رنج بوده و درواقع عمرش را تلف‌شده نينگاشته و به بطالت نگذاشته، بلكه اين 30 سال انتظار او را رنج داده، پس فرموده «بسي رنج بردم در اين سالْ سي...» و وقتي كه حساب مي‌كنيم گويا بي‌راه هم نبوده و با عمر او نيز مغايرت و منافاتي ندارد. چرا كه فردوسي تا 7 سالگي دوران كودكي را به بازي و تفريح در كوچه‌باغ‌هاي پاز/پاژ در توس گذرانده و پس از آن تا سن 18 سالگي ديپلم گرفته و 2 سال هم كه سربازي را برايش حساب كنيم مي‌شود 20 ساله و پس از آن چون كاري نداشته و از طرفي به‌خاطر بي‌كاري نتوانسته‌اند دختري را به‌زني گيرد، به شعر روآورده و 15 سال شاهنامه را به نظم كشيده تا اين‌جا مي‌شود 35 ساله و 30 سال هم رنج كشيده و آن‌را در خانه نگه‌داشته و همواره خوف ازدست دادنش را هم شايد داشته جمعاً مي‌شود 65 سال و چون دقيق نگاه كنيم مي‌شود همان 65 سالي كه خبرگزاري و سايت مذكور گفته‌اند و لذا هم فردوسي درست گفته و هم سايت‌ها و آقاي سيد نبايد نگران باشند.

حضرت زهرا+ ... عشق يعني...

ruzoraz — Fri, 06 Jun 2008 08:22:18 GMT

حضرت زهرا سلام‌الله عليها
بازهم ماه جمادي‌الآخر است
بازهم آلام زهرا ظاهر است
باز هم درد از غمش درد آمده
باز اندوه محمد آمده
باز زهرا در ركوع است و سجود
درد او صبر از كف مولا ربود
باز بي تو ما چه‌گونه سر كنيم
در نبودت خاك بر سر مي‌كنيم
-------
... عشق يعني...
عشق يعني آيه‌ي تقو‌ي‌القلوب
عشق يعني يك رفيقِ خوبِ خوب
عشق يعني روزها و رازها
عشق يعني قصه‌ي آغازها
عشق يعني نغمه‌ها و سازها
عشق يعني ياد آن پروازها
عشق يعني تا ملك پران شدن
عشق يعني بارها حيران شدن
عشق يعني تا نيايي در گمان
عشق يعني آن شوي كاو نيست آن
عشق يعني از غم و شيون جدا
عشق يعني پرگرفتن تا خدا
عشق يعني دلبري، دلدادگي
عشق يعني تا خدا، فرزانگي
عشق يعني لقمه‌ي خاليِ نان
عشق يعني وسعتي قدر جهان
عشق يعني لقمه‌اي جو با نمك
عشق يعني شهد اين دنيا نمك
عشق يعني يك اميد و آرمان
عشق يعني رخت رحلت آن‌جهان
عشق يعني آسماني صافِ صاف
عشق يعني ره‌سپردن تا به قاف
عشق يعني با همه يك‌رنگ باش
عشق يعني با بدي در جنگ باش
عشق يعني گفت‌وگويي بي‌ريا
عشق يعني ناله‌هايي بي‌صدا
عشق يعني سبز، گاهي هم بنفش
عشق يعني مشت در پيش درفش
عشق يعني جان فشاندن پاي يار
عشق يعني خاطراتي ماندگار
عشق يعني ساحل دريا شدن
عشق يعني باز هم پيدا شدن
عشق يعني زندگي در باغ گل
عشق يعني هم‌نشيني با رُسُل
عشق يعني خود نهادن زير پا
عشق يعني قصه‌هاي انبيا
عشق يعني رازهاي دلبران
عشق يعني يادي از پيغمبران
عشق يعني نورِ مطلق، نورِ نور
عشق يعني برشدن تا كوه طور
عشق يعني موسي‌ِ آسيمه سر
عشق يعني چشم‌هامان سوي در
عشق يعني كي شود او در رسد
عشق يعني مي‌كند ما را رصد
عشق يعني بوي ناب بندگي
عشق يعني با محمد زندگي
عشق يعني جمله‌ي ماها، همه
عشق يعني جان فداي فاطمه
عشق يعني گام در كوي ولي
عشق يعني لافتي الا علي
عشق يعني برگي از گل در چمن
عشق يعني دست‌گيرِ ما حسن
عشق يعني كربلا و زينبين
عشق يعني آشنايي با حسين
عشق يعني دوستي در راه دين
عشق يعني مُِهر زين‌العابدين
عشق يعني باقر علم‌اليقين
عشق يعني صادق و كاظم ببين
عشق يعني در سرير ارتضا
عشق يعني يا علي‌موسي‌الرضا
عشق يعني غيرحق در دل مباد
عشق يعني زندگاني جواد
عشق يعني راه از هادي بجو
عشق يعني غيرحق راهي مپو
عشق يعني راه و رسم عسكري
عشق يعني شيوه‌ي پيغمبري
عشق يعني يك جهان در انتظار
عشق يعني چشم ما و روي يار
عشق يعني وعده‌هاي انبيا
عشق يعني جان‌ما! مهدي بيا

حادثه

ruzoraz — Fri, 06 Jun 2008 04:58:14 GMT

تو يكي از روزاي بهار، تو مترو «نشسته بودم!» و يكي كنارم بود كه روزنامه مي‌خوند. يواشكي چشممو لغزوندم رو روزنامش ديدم نوشته اگه مطلب يا شعري چيزي خواستين برامون بفرستين، حتماً درمورد يه حادثه باشه! همون‌جا تا برسم به مقصد اين شعرو بداهتاً گفتم:

رفتم به خانه‌اش كه ببينم رفيق را
آن يار مهربان زمانِ عتيق را
ديدم شكسته قفلِ درِ خانه است و خون
پُر كرده صورت و لباس شفيق را
كس ناشنيده از اين مهربان عزيز
نه سرصدا و نه فرياد و جيغ را
عكسي گرفتم و رفتم اداره‌ي پليس
جُستم يكي پليس مجرب، دقيق را
عكسش بدادم و گفتم تو كشف كن
زين ماجرا، مقصر و حكم وثيق را
گفتا كه بررسي كنم و كشف هم كنم
اما بگو چه كنم وقت ضيق را
--------
ضمناً منتظر بخش دوم عشق يعني... باشيد. ان‌شاءالله پست بعدي

عشق يعني...

ruzoraz — Thu, 05 Jun 2008 03:15:18 GMT

عشق يعني با خدا تنها شدن
عشق يعني مثل يك گل واشدن
عشق يعني خاطرات كودكي
عشق يعني من‌تو‌او، جمعاً يكي
عشق يعني قصه‌اي پرماجرا
عشق يعني با تو گفتن زان سرا
عشق يعني زندگي را باختن
عشق يعني با نبودن ساختن
عشق يعني از خودت بيرون شدن
عشق يعني بادلي پرخون شدن
عشق يعني اوفتادن در فنا
عشق يعني هر دو دستت در حنا
عشق يعني زندگاني شد تمام
عشق يعني ساقيا پركن ز جام
عشق يعني رفتن از دنياي دون
عشق يعني پانهادن در جنون
عشق يعني از خودي بيخود شدن
عشق يعني كه اسير مد شدن
عشق يعني سير از خود تا خدا
عشق يعني خود شدن يك ناخدا
عشق يعني جوهر فرزانگي
عشق يعني با خودت بيگانگي
عشق يعني دفتر و جوهر، قلم
عشق يعني روي دوش تو عَلَم
عشق يعني زندگي آوار شد
عشق يعني روح تو بيدار شد
عشق يعني آدم ديگر شدن
عشق يعني از ملايك سر شدن
عشق يعني يك نظر تا انتها
عشق يعني گام در بي‌انتها
عشق يعني از عدم اندر وجود
عشق يعني دايماً سر در سجود
عشق يعني قل هوالله احد
عشق يعني اوست الله‌الصمد
عشق يعني ما همه از سوي او
عشق يعني نِه قدم در كوي او
عشق يعني قامت دلجوي دوست
عشق يعني هرچه من دارم از اوست
عشق يعني آسمان يعني زمين
عشق يعني زندگي، تنها همين
عشق يعني ما خداخواهيم ما
عشق يعني سوي اللهيم ما
عشق يعني راز پرگار وجود
عشق يعني دل بريدن زانچه بود
عشق يعني نقطه‌ي پرگار باش
عشق يعني دايماً بيدار باش
عشق يعني چشم خود را باز كن
عشق يعني زندگي آغاز كن
عشق يعني دات بلاگفا دات كام
عشق يعني قصه‌هاي ناتمام
عشق يعني هم‌صدايي دل‌نشين
عشق يعني باشما بودن، همين

برای او

ruzoraz — Tue, 03 Jun 2008 12:15:18 GMT

دلم را سوی کویت می فرستم

نگاهم را به سویت می فرستم

چه می گویم! تمام خویشتن را

برای جست و جویت می فرستم

*******

دلم از دوریت بی تاب گشته

دو چشم منتظر پر آب گشته

ز تو دارم فقط عکسی به دیوار

دو چشم من اسیر قاب گشته

شهادت حضرت زهرا

ruzoraz — Mon, 19 May 2008 08:06:41 GMT

مرا با فاطمه رازی نهانی است

بلی! زهرا سرود زندگانی است

خدایا! زندگانی را گرفتند

دگر زهرا میان مرده ها نیست

دلانه

ruzoraz — Mon, 12 May 2008 05:53:06 GMT

دلم را با دلت همساز کردم

در دل را به رویت باز کردم

نشستم انتظارت را کشیدم

برایت قصه ای آغاز کردم

صبح شنبه

ruzoraz — Sun, 11 May 2008 18:59:57 GMT

o سلام عليكم!

§ سلام عليكم! بفرماييد!

o من روز پنشنبه از خودپرداز برداشت كردم، هزار تومن كم داد.

§ بله! ولي ما موجودي صندوق را شمرديم، اضافه نياورديم.

o ولي من كم آوردم!

§ خوب اگه اضافه ميومد ما بايد به شما پرداخت مي كرديم.

o بفرماييد الآن من بايد چيكار كنم؟

§ اجازه بدين! چن دقيقه ديگه تماس بگيرين تا همكارم بياد. آها! اومد. گوشي!

§ بفرماييد!

o سلام آقا، خسته نباشين!

§ خواهش مي كنم بفرماييد!

o من روز پنشنبه كه از خودپرداز...

§ آره ما صندوق رو شمرديم كم نياورديم!

o خوب بله! اگه صندوق به هر كي هزار تومن كم بده، كم نمي‌ياره، ولي من كم آوردم!

§ نه! منظورم اينه كه تراز ما كم و زياد نشون نمي‌ده!

o خوب!‌خير باشه.؛ ولي بفرماييد من چي‌كار كنم؟

§ آخه اگه اضافه ميومد، ما نقديم مي‌كرديم.

o حالا كه اضافه نيومده، من بايد چيكار كنم؟

§ خوب تشريف بياريد، پرداخت مي‌كنيم.

o آخه من تا پنشنبه مسيرم اونور نيس؛ پنشنبه فقط مي‌تونم بيام.

§ تشريف بياريد.

بله! من به بانكِ... به خاطر داشتن كاركناني با اين برخورد خوب و تعلق سازماني بالا تبريك مي‌گم و علاوه بر اين كه از اين هزارتومن مي‌گذرم از مدير عامل بانك نيز براي كاركنان اين شعبه تقاضاي تشويق مي‌كنم كه حاضر شدند به‌خاطر حيثيت سازمان‌شان از جيب خرج كنند و رضايت مشتري را جلب كنند و البته سامانه‌هاي خودپرداز را هم كنترل كنند كه مشتريان مغبون نشوند.

قصه‌ي ظهر پنشنبه

ruzoraz — Fri, 09 May 2008 12:12:18 GMT

قصه‌ي ظهر پنج شنبه

اگرچه بسي طولاني است ولي به خواندنش مي‌ارزد، خيلي شيرين است، حتماً بخوانيد و راهنمايي كنيد.

پنج شنبه بود؛ روز نوزدهم از اردي‌بهشت ماه جلالي از سنه‌ي يكهزار و سيصد و هشتاد و هفت از هجرت حضرت ختمي‌مرتبت صلوات‌الله عليه و آله و سلم –كه جانم فداي ايشان باد- به حساب شمسي. عقربه‌هاي ساعت، تقريباً بر هم منطبق بود و آفتاب به نزديك وسط آسمان دويده بود. از خانه بيرون همي شدم به‌عزم برداشت قدري وجه حلال! از اقرب صناديق – خودپرداز- به محل سكونت، و زان‌پس -طبعاً- حركت به سمت بازار به اميد بركت خدا به اين مال حلال و تأمين مايحتاج اهل و عيال.

چون به صندوق رسيدم، مردي را ديدم، سر در زير سايه‌بان برده، كارت همي داخل كند و دسته‌هاي پول بيرون كشد. گفتم: خداي را! آيا شود كه وجهي براي ما مانَد يا تَهِ صندوق را نيز بتكاند و خاكش را هم از ما دريغ كند؛ و ديگري هم بود، آلتِ‌‌دخاني(سيگار)‌برلب‌نهاده كه بر جواني خويش هم رحم ننموده، لاينقطع، سمّ توتون به درون مي‌فرستاد و با زهر درون معجون مي‌ساخت و بيرون مي‌داد. اولي كه بيرون شد، او سر در حجره‌ي بي‌صاحب (بانك‌خودپرداز) برد و در دَم، فضاي درون دوداندود شد. باز خدا را ياد كردم: خدايا! پول شايد مانَد؛ اما ندانم كه من مانم تا پول بستانم يا نمانَم؟

نوبت به من رسيد؛ كارت را به درون نهادم، رمزينه بدادم و تكمه‌ي ساير مبالغ بفشردم. در صفحه‌ي نوگشوده، 600هزار ريال وجه رايج طلب نمودم؛ در دو مرحله قطعات اسكناس بيرون شد؛ هيچ‌گاه نمي‌شمردم؛ اما نمي‌دانم چه شد كه چون آن مردِ دودوَرزِ دوددِه را ديدم كه شمرد، گفتم بشمارم. چون نيك بشمردم، 7 قطعه اسكناس 5هزار توماني بود-نو و تانخورده- 9 قطعه اسكناس 2هزارتوماني بود، هم‌چنان كه 5هزارتوماني‌ها و 6 قطعه اسكناس هزار توماني – كه نه‌نوبود، كه تاخورده و بعضي قدري دريده- جمعاً‌ به‌عبارت 50 و 9 هزارتومان تمام.

باز به ياد خدا افتادم: خدايا! من اشتباه مي‌كنم يا فن‌آوري؟ شايد من! ولي من كه دقيقم! دوباره بشمارم. دوباره و سه‌باره شمردم نه تغييري در تعداد و نه تبديلي در جمع. همان بود كه اول بود و حرف مرد يكي بود در قالب 22 قطعه اسكناس، با اعتبارات جورواجور.

القصه! وارد بانك شدم. باز هم ياد خدا مرا به‌خود‌آورد- الحق كه اقرب من حبل‌الوريد است و هميشه به ياد مي‌آيد و به ياد مي‌آورد- ديدم سرِ هر كاركني از كاركنان به يك مشتري بندگشته و ساير مشتريان بر صندلي‌ها بنشسته و من، نمي‌دانم از كه سؤال كنم.

لاجرم، در وسط بانك، بانگ برآوردم: آقا! اين دستگاه هزار تومان كم داده با كي صحبت كنم؟ كاركني سربرداشت و با انگشتِ نازنينِ اشاره‌ي دست چپ، ضلعِ شرقيِِ بانك را، كه سمت چپ او نيز مي‌شد، نشانم داد و گفت: «با اون آقا». من هم به‌عنوان يك ارباب!رجوعي كه حرف آدم سرش مي‌شود، حرفش در سرم سنگيني كرد و سرم را پايين انداختم و به سوي «اون آقا» رفتم. عرض حال گفتم و او نيز به اشارتي، مرا به آقايي كه در ضلع غربي بانك صاحبِ صندلي بود حوالت كرد و مراجعه‌ي به او مرا به آقاي... كه ساكن ضلع شمالي بانك بود و كنار ميز رييس ميز داشت و پشت سرِ‌نفر اول واقع شده بود رساند. چون به او رسيدم، مرا به همان نفري كه در ضلع شرقي بود – و نفر اول او را براي پاسخ‌گويي به من معرفي كرده بود- راهنمايي كرد. گفتم! فدايت گردم، از ايشان جُسته‌ام و از غربي‌ترين هم پرسيده‌ام تا به شما رسيده‌ام. گفت: پس ديگر كسي نمانده و لاجرم بايد حوالتت به رييس كنم.

رييس اما، مردي بود، بالابلند و اندام به‌قاعده- نه چاق، نه لاغر- سبيلي نازنين بر پشت لبِ فوقاني و متانتي در كلام و بسيار آداب‌دان و خوش‌رفتار با مشتريان و ايضاً كاركنان. تمام سخن مرا نيك‌بشنيد؛ زان‌پس بگفت:اي عزيز! اين‌كه مي‌گويي اما، سابقه ندارد و اين سيييستم به‌هيچ روي خطانكند، چرا كه هوووشمند است و البته پول‌شناس؛ آن‌گونه كه اگر ما چشم برهم نهيم، فرق دو هزارتوماني و دويست توماني ندانيم؛ حال آن‌كه آن مي‌داند و مي‌شناسد و جاي هر اسكناس، چشم‌بسته بيابد. اما اگر چاره هم داشته باشد، زمانِ آن درحال نيست. تو را صبر بايد تا ساعت كار به ته رسد، آن‌گاه كه قصد پركردنِ آن صندوق كنيم، پولِ درون بشماريم؛ اگر تفاضل پولِ نهاده با پول‌هاي مشتري‌‌برده، عددي باشد كه بايد باشد به‌علاوه‌ي هزار تومان، معلوم مي‌گردد كه صندوق راست مي‌گويد و آن هزار تومانِ زايد از آنِ شماست [دراين‌جا باخود گفت: اگر نه،‌تو دروغ مي‌گويي، آقا! خجالت نمي‌كشي براي هزار تومانِ ناقابل شخصيت خودت را زير پا مي‌گذاري و زحمت ما مي‌داري، يك بار به آينه نگاه كن، ببين چه ظاهر موجهي داري! يك‌مرتبه، او هم به‌ياد خدا افتاد: خدايا! به تو پناه مي‌برم، ديگه به كي مي‌شه اعتماد كرد. بعد در ذهن خود رو به من گفت: آخه آدم [نا]حسابي، هزارتومان ارزش اينو داره كه خودتو براش كوچيك كني؟ خوب شد هزار تومن بود، ده هزار و صدهزار تومن نبود. اگه اونوجوري بود چيكار مي‌كردي؟ بعد يك‌مرتبه به خودش آمد و گفت:] شما، تلفن خودتان را بدهيد، اگر پس از شمارش و انجام محاسبات لازم، هزار تومان اضافه آمد خدمت‌تان تماس مي‌گيريم و تقديم مي‌كنيم.

گفتمش: اي عزيز! اين صندوقي كه به من هزار تومان كم داده، اگر به ديگري كرم كرده و هزارتومان اضافه داده باشد و تراز شما نيز زبانش دراز باشد كه من كم و زياد ندارم چه؟ فرمود: عرض كردم كه، سابقه ندارد!

رفتم به بانك تا كه بگيرم قدري

پول و روم سوي بازار بهر خريد

چون كه كم داد پولِ من، صندوق

به رييس گفتم، او حرف من نخريد

آن‌گاه رييس با آرامشي از پشت ميز بيرون شد و با چنان متانتي گام برداشت و با چنان لحن آرام و مؤدبانه‌اي به آقاي... –كه در ضلع شمالي بود- گفت: آقاي...! يادتان باشد، آخر وقت، كه خواستيد دستگاه را شارژ [اين واژه‌ي مستهجن غريبه را خيلي Native ادا كرد] كنيد، اگر هزار تومان زايد بر تفاضل و بيش از تراز بود، مال اين آقاست، اگر تشريف آوردند، تقديم كنيد؛ كه اين آرامش و متانت و آن لحن آرام و مؤدبانه چنان بود كه –لا يُدركُ و لا يوصف- نه من مي‌توانم وصفش كنم و نه شما آن را درك توانيد كرد؛ و اين كه گفتم تقريباً ‌شبهي بود از رفتار آن نيكوكردار. پس آن آقاي... شمالِ بانك‌‌نشين گفت: «شماره‌ي مارو يادداشت كنين و يه ساعت بعد تماس بگيريد، اگه اضافه بود، به‌چشم».

بانك را به‌قصد بازار ترك كردم كه باز هم خدا را يادكردم: خدايا! آيا هزار تومان اضافه مي‌آيد، يا اصلاً اگر اضافه بيايد من مي‌فهمم و به من مي‌رسد يا اگر زنگ بزنم هزينه‌ي تلفن هم مي‌شود به‌علاوه‌ي هزار تومان؟

به اميد 5شنبه‌اي ديگر كه باز بدان بانك روم و بپرسم اضافه آمده كه بستانم يا اين رفتامد هم بشود به‌علاوه‌ي آن‌چه بود. چون من فقط روزهاي 5‌شنبه مي‌توانم به آن بانك بروم!